zondag 9 oktober 2016

Kustmarathon 2016 - Positief!

Vrijdag 30 september ging ik onderweg naar het mooie Zeeland. Ik mocht de nacht voor de kustmarathon doorbrengen bij Michel, hiervoor nog ontzettend bedankt! Het was gezellig! Het was ook nog eens heel handig, want het is toch wel meer dan 2 uur rijden en anders werd het zaterdag érg vroeg opstaan én ik kreeg nog een aantal erg goede tips voor de marathon (Waar je dan nog wel wat mee moet doen). Zaterdagochtend konden we lekker rustig aan doen en in de ochtend nog even afspreken met nog meer toppers.

Michel, Pascal, Tim en ik onderweg naar Burgh-haamstede.
Het was in Burgh-Haamstede een drukte van belang, een ontzettende rij lopers in het startvak en doordat we zo relaxed waren, kwamen we zelfs iets aan de late kant aan. Dat werd dus even voor de start over de hekken en dan maar wat voordringen. Er lopen altijd erg veel goede lopers mee in Zeeland, dus ik nam plaats op de 3e rij. Toch nog vol spanning, ik had er geen hele hoge verwachtingen van, maar de trainingen gingen de laatste tijd weer wat beter en stiekem dacht ik toch aan een tijd onder de 3 uur.

Na een klein tijdje begon de klok van de kerk te luiden en bij de 12e BAM mochten we vertrekken! Leuk gedaan en iedereen schoot weg als een malle! Michel wou redelijk rustig starten, maar ook hij schoot weg, dus daar maar achteraan. Gelukkig zakte het tempo redelijk snel weer naar een mooi niveau en begon iedereen een beetje op z'n plek te lopen. Michel bleef bij een groepje en ik liep iets harder vooruit. Op een gegeven moment liep ik weer bijna alleen, dat moest ik eigenlijk helemaal niet hebben! Het parkoers liep bijna helemaal naar het zuid-westen en het was heel toevallig ook zuid-westenwind. Dus je wist gewoon dat je veel tegenwind zou krijgen, dan is een groepje zeker aan te raden. Een stukje voor me liepen 4 andere lopers, maar om daar bij te komen moest ik wel wat aanzetten. Nou ja, ben nu nog fris, dus ga maar. Iets tempo maken en erachter aansluiten.

Dit groepje bleef een behoorlijk stuk bij elkaar, wat erg fijn was. Op de kering nam ik een aantal keer het voortouw om ook de anderen even uit de wind te houden en het liep eigenlijk erg lekker! Het tempo lag rond de 4'05 en dat vond ik wel mooi, een kleine buffer opbouwen voor het 2e deel. Michel had me verteld dat het bij de 21km pas begon. Daar kwam je op een lang stuk strand en daarna door de duinen. Als je hier niet genoeg over had kon je heel hard instorten.

Foto door Matthew Arensman - runcyclewrite.nl

Maar tot nu toe liep het echt heel soepel, zo hield ik wel wat over. Ik had zoveel vertrouwen dat ik steeds langer de kop pakte van het groepje en af en toe een kleine versnelling erin om daar te komen. Hartslag was vanaf het begin eigenlijk al iets te hoog, maar dat was bij Spijkenisse precies zo gebeurt, dus dat moet kunnen. Na 20km draaiden we inderdaad het strand op, eerst een heel stuk mul zand, richting de vloedlijn. Daar liep het al iets beter. Het 21km punt lag alleen weer aan de duinkant, daar moest je door een poortje, dus weer een stuk mul zand en weer terug. 21km in 1.26.40, dan mag ik zeker 7 minuten verliezen in het 2e deel. Pfoe, dat zand kost toch wel ontzettend veel kracht. Het groepje viel daardoor ook nog eens uit elkaar, 3 lopers liepen bij me weg, die hadden blijkbaar toch wat meer over dan mij, 2 andere lopers liep ik zelf weer bij weg. Zo kwam ik helemaal alleen op het strand te lopen, met wind tegen. Balen! Dat werd ontzettend ploeteren op dat strand, het gemiddelde tempo op mijn horloge zag ik steeds wat meer zakken. 4'10, 4'12, zolang het maar niet bij de 4'16 komt is het nog goed!

Op km 26 mochten we gelukkig weer van het strand af, de duinen in. Een kleine klim, weer door mul zand en vanaf daar liep het wat op-en-neer. Maar het tempo ging wel weer iets meer omhoog gelukkig. Nog niet genoeg om het gemiddelde tempo te laten zakken, maar het klom niet meer zoveel.

Man, ik had toch echt beter naar Michel moeten luisteren! Bij 30km werd het echt ontzettend zwaar. Het gemiddelde tempo tikte heel langzaam toch naar die 4'16/km en toen knakte ik mentaal toch wel een klein beetje. Met nog een stuk strand en nog meer duinen in het vooruitzicht zou een sub3 marathon er vandaag niet inzitten. Nou ja, gewoon doorgaan, des te eerder ben je klaar. Het publiek was wel superleuk! Hele hagen met mensen waar je doorheen liep en ontzettend goed door aangemoedigd werd, "Kom op Jeroen, ziet er nog soepel uit!', haha, zo voelt het totaal niet! Ik probeer nog wel te lachen, maar het kost zoveel moeite. Nog maar 5 kilometer, dat moet zeker lukken! Ineens weer een lange trap, opletten op kramp, die ik af en toe heel iets opsteekt en bovenaan kop weer omhoog en gaan! Tempo 4'18 gemiddeld...

Ineens word ik met een behoorlijk tempo ingehaald, hé, dat is Erwin, die liep in het groepje met Michel mee. Hij ziet er nog ontzettend fris uit en loopt met mooie soepele passen van me weg.


Kijk Jeroen, zo moet je het doen. En zo stel ik mijn doel voor volgend jaar alvast in. Nog maar eens de Kustmarathon lopen en dan toch die 3 uur halen. Want het is wel een ontzettend leuke marathon! Maar op dit moment even niet meer, ik zie af. Nog maar eens een klein stukje strand en al snel het duin weer op. Zo dichtbij! De speaker hoor je onderhand al een tijdje kletsen en als je het strand afkomt, het duin op en het duin aan de andere kant weer af is daar dan de laatste bocht. Kom op, nog een klein eindsprintje dan! Voor zover dat erin zit, maar dat wou gelukkig nog wel iets. Vlaggetje van de kustmarathon aangereikt en toch wel trots hiermee lopen. De sub3 zit er dan wel niet in, maar ik loop toch maar weer mooi een marathon uit!

Foto door Matthew Arensman - runcyclewrite.nl
En daar was de zandbult van de finish dan eindelijk! 3.03.02 op de klok, toch wel heel tevreden op zo'n zwaar parkoers! Wat een publiek ook weer en een heerlijk weertje, genieten geblazen, nu mag het weer. Na de finish kom ik Huub tegen die 2e is geworden met een supertijd en hoor ik dat Tim 1e is geworden en Pascal 4e. Wat een ongelofelijke toppers allemaal! Even wat drinken erbij pakken en daar komt Michel ook alweer binnen in 3.05, zo dichtbij geëindigd nog. Erwin die bij 38km voorbij kwam, had wel een mooie sub3 gepakt met een mooie negatieve split, op dit parkoers, erg sterk!

Maar voor mij was er dus heel veel positief! Vooral mijn split, waarbij ik dik 9 minuten verloor in het 2e deel. Mijn gevoel, om toch weer een redelijk snelle marathon te kunnen lopen en de hele sfeer van de kustmarathon. Wat een topdag! Volgend jaar weer!

Team Scarabee @ Kustmarathon! Huub 2e plaats, erg sterk!

maandag 19 september 2016

Montferlandtrail 30km - Gezelligheid kent geen tijd!

Een paar weken geleden vroeg Mark Groeneweg, van MudSweatTrails me ineens of ik zin had om de nieuwe trail van MST uit te proberen. Daar heb ik natuurlijk altijd wel oren naar! Het ging om de Montferlandtrail, het gebied waar ik ook de Montferland Nighttrail al heb gelopen en ik samen met Pascal Schepers de MTB-route heb gelopen, een prachtig gebied met erg leuke paadjes en lekker snelle afdalingen! Daar hoefde ik dus niet lang over na te denken, daar had ik me ook wel voor ingeschreven zonder uitnodiging. Wel was er nog de kustmarathon, die 2 weken later is en waardoor ik de Montferlandtrail niet voluit mocht lopen. Eigenlijk moest ik zelfs de 14km lopen en daarvoor alvast 10km inlopen en nog wat uitlopen. Maar Mark had me onderhand al ingeschreven voor de 30km. Nou ja, ik probeer eerst wel rustig aan te doen dan!

Op zaterdagmorgen weer vroeg op pad samen met Daniëlle en haar moeder, mijn trouwe supporters! Mooi op tijd in Braamt, waar bij Markant Outdoorcentrum de start was. Het was er al gezellig druk en uiteraard kwamen we meteen weer heel veel bekenden tegen. Even hier praten, daar praten, overal praten. Pascal kwam gelukkig ook nog, hij was de vorige dag uit Amerika terug gekomen en wist nog niet zeker of hij wel kon lopen, maar zo'n thuiswedstrijd kon hij natuurlijk niet laten liggen, tof!

Iets voor 10 liep ik maar vast naar het startvak, waar nog niemand zich bevond, iedereen was nog gezellig aan het ouwehoeren, tot Marc Weening de rest ook maar naar de start riep. Werd het daar toch ook weer gezellig. Toch wat vooraan gaan staan, benieuwd wat de anderen gaan doen. Willem was er, Jasper, Pascal, André, allemaal mannen die goed kunnen racen.

L>R Willem, Jasper, Ik, Pascal.
Om 10 uur was er afgeteld en werden we weggeschoten, ok, denk eraan, rustig doen! Pascal had het er ook over dat hij rustig aan wou doen, aangezien hij dus net uit Amerika kwam. Als ik dan wat achter Pascal blijf moet het goedkomen denk ik. Willem liep naar voren, daarachter Pascal en Luuk en nog 2 anderen. Daar weer wat achter kwamen Jasper en ik, de kopgroep een klein beetje in de gaten houden en even gezellig ouwehoeren met Jasper. Klein stukje lopen, een weggetje over en toen kwamen we op het paadje waar Pascal en ik ook de MTB-route zijn gestart, bekend terrein dus. Hier liep het meteen behoorlijk omhoog en ging het tempo wat naar beneden. Hartslag mag omhoog wel iets hoger dan rustig, maar hou je in.

Het kopgroepje liep iets verder uit en wij liepen nog op een mooi tempo erachteraan. Bovenaan de klim aangekomen mochten we ook weer naar beneden, 2km gehad. De afdalingen hier zijn niet heel steil en makkelijk te lopen. Gratis tempo maken dus, met een tempo van 3'/km naar beneden knallen en genieten! Weer een klein stukje omhoog en 'piep' dat was de 3e kilometer, 3'48. Wie gelooft er nu nog dat ik rustig aan doe? Nog iets meer temporiseren dan, 2e klimmetje was wat steiler en pakte ik ook gewoon lekker wandelend. Straks nog genoeg tempo te maken. Hou die hartslag maar weer rustig. Daarna weer naar beneden, zelfde liedje, vliegen! Daar is dat gewoon veel te leuk voor en we zijn er ook om te genieten toch?


Jasper moest het tempo toch wat laten vieren en ik zag dat Pascal en zijn medeloper ook de snelheid wat lieten zakken, zo liep ik dus even wat door om bij Pascal weer aan te sluiten. Hij had een beste tik gekregen ineens, waarschijnlijk door de jetlag en hij stond zelfs op het punt om de handdoek in de ring te gooien bij de verzorgingspost op 7km. Moet je niet doen man, laat het tempo gewoon nog wat zakken, probeer die ontspanning te vinden en geniet gewoon van je rondje achtertuin, kom op! Nog wat temporiseren en hem even uit de wind houden. De verzorgingspost kwam al snel dichterbij, daar gewoon even lekker wat energie innemen en dan komt het goed!


































Willem had ondertussen al een gat geslagen en liep stug door langs de post, terwijl we lekker wat aan het drinken waren kwam ook André nog langsgelopen die zijn eigen drinken mee had. Nou ja, lekker laten lopen, zorgen voor later. Even later gingen wij er ook weer vandoor, redelijk relaxt tempo en Pascal had weer wat nieuwe kracht gevonden om toch de trail af te maken. Top! Zo gingen er weer een paar kilometer voorbij met mooie smalle singeltracks en nog weer een best stukje klimmen. Achter ons hoorden we nog iemand aansluiten, het was Michiel Otten welke er ook een lekker tempo op nahield. Even kijken wat hij gaat doen, komt hij inhalen of erbij lopen? Toch stiekem met de wedstrijd bezig, liepen met het groepje op een 3e tot 7e plek, de nummer 1 op een behoorlijk stuk voor ons en de nummer 2 was ook al een tijdje uit het zicht.

Even kijken hoe ik zit, laatste stukje best relaxt gelopen, ademhaling rustig en ik heb het idee dat ik vandaag weer eens zou kunnen knallen! De klim ging weer over in een afdaling en het paadje was nog steeds heel smal, 'piep', 10km gehad. Sorry jongens, ik mag even doen wat ik wil! Tik, tik, tik en weg was ik. Binnen korte tijd al een behoorlijk gat geslagen met het groepje en ik ging in de achtervolging op de nummer 2. Wow, het gaat lekker! Benen voelden nog sterk en tempo kwam makkelijk, natuurlijk ook omdat het nog wat naar beneden liep. Crossen langs de boompjes, dwars door de braamstruiken en af en toe even bukken voor laaghangende takken, woei!

Kilometertje later had ik de nummer 2, André alweer in het vizier. Hij was ondertussen een beste bult mul zand aan het beklimmen en ik wandelde daar toch maar weer even omhoog, hier tempo maken heeft toch geen zin. De jarige Manon was daar met Darwin aan het wandelen en moedigde me nog even goed aan. Boven aangekomen weer vol goede moed het tempo opgepakt en weer in de achtervolging! Weer ongeveer een kilometer later kwam ik dan toch langszij bij André, even een heel klein babbeltje en gewoon doorgaan, hier valt niets te halen vandaag! Hoe ver zou Willem nog voorliggen? Gelukkig heb ik nog wel een kilometer of 15 om daar achter te komen. Woei, wat loopt het lekker!


Een kilometer of 2 voor de laatste verzorgingspost zag ik Willem ineens mijn kant op komen lopen om een meter of 100 voor me een pad naar links in te zien duiken. Zou hij de afslag gemist hebben? Voor mij natuurlijk erg mooi, op een trail zie je dat toch sneller dan op de weg ;). Snel er achteraan! Dat gaat nog op een best hoog tempo, maar gestaag kom ik steeds dichterbij. Tot ik naast hem loop, tempo even aanpassen en blijf maar even bij hem. Gaat hard zat! Hij had inderdaad een pijltje gemist en daardoor een minuutje ofzo verloren. Wel had hij zijn eigen water bij zich en moest ik op de post toch echt nog even wat energie en water innemen, want het was toch ook wel best warm geworden.

Zorg voor zometeen, eerst maar aanklampen en gezellig even ouwehoeren. Over de Buff Epic Trail die hij gelopen had en die toch wel erg extreem was. Mooie dingen zijn dat! Maar daar was de post alweer bijna, tijd gaat snel! 200m voor de post toch even aangezet, klein gaatje gelopen en snel 2 bekertjes water naar binnen gewerkt, handje winegums meegraaien voor de nodige suikers en snel weer achter Willem aan die alweer een 100 meter ver liep. Gelukkig ging het nog zo lekker dat ik er snel weer naast zat en hij zei me dat ik maar op mijn tempo moest doorlopen... Maar het ging toch lekker zo, weet niet of ik nog veel harder kan? Nou ja, misschien heeft hij wel gelijk, probeer maar gewoon! En daar ging ik dus maar weer in mijn eentje op pad, het tempo weer wat omhoog en het gat proberen te laten groeien.

Wat een paadjes ineens, nog meer smalle singletracks met nog meer bramen, knieën lagen onderhand wat open, armen zaten onder de schrammen en ik was heel blij met mijn tubes van compressport die het toch wat van me afhield. Daarna kwam nog een heel stuk dwars door allemaal omgehakte kleine boompjes die midden op en over het pad lagen, pff, best zwaar lopen zo. Bukken hier, springen daar en een beetje rondspelen. Wel heel leuk, maar het komt het tempo niet ten goede, gelukkig heeft de rest hier ook last van.

Ondertussen kwam ik al wat mensen tegen van de 14km die een half uur later gestart was, zo kwam ik ineens langs Alma die me luidkeels aanmoedigde, natuurlijk even terug aanmoedigen en een high five! Af en toe even pardon roepen op de smalle paadjes, gelukkig waren alle mensen zo aardig om me even wat ruimte te gunnen. Het duurde niet lang of ik zag ineens Mark alweer op de fiets zitten die zich snel omdraaide om voor me uit te komen fietsen. Mijn kuiten hadden het al best zwaar gekregen en begonnen wat krampverschijnselen te vertonen, misschien toch wat te weinig gedronken. Gelukkig heb ik nog 1 Overstims gelletje dus die snel erin en proberen om nog wat tempo te maken.

Mark passeerde de Trailchicks die ook super bezig waren en die hebben me het laatste stukje keihard doorgeschreeuwd, dan moet er natuurlijk wel een eindsprint inzitten! Nog even bijna met mijn hoofd tegen een paaltje aangerend toen ik Danielle en Lena zag maar toch de goede kant op weten te rennen naar de finish. De 1e plek, yes!!!


Voor de 29km heb ik 2 uur en 6 minuten nodig gehad. Wat ik in aanloop van deze trail echt nog niet gedacht zou hebben. Superblij met de progressie die er weer een beetje in zit! Willem kwam even later als 2e over de streep en als 3e natuurlijk André. Pascal had hem toch ook nog mooi uitgelopen in een goede tijd van 2.24. Na de trail was het weer net zo gezellig als ervoor en er werd weer wat afgekletst. Het alcoholvrije bier was helaas de grote afwezige vandaag, maar dat is dan maar iets voor de volgende editie ;). De prijsuitreiking was natuurlijk ook weer een van de hoogtepunten van vandaag!
Nu op naar de kustmarathon! Hopen dat ik met deze trail toch nog de duurloop er een beetje in heb gekregen.
 

maandag 22 augustus 2016

Trail des Fantomes 2016 65km - Samen sta je sterker!



14 Augustus stond de Trail des Fantômes weer op het programma. Na in 2013 de 25km gelopen te hebben en in 2014 de 50km, nu dan de beurt aan de 65km. Een mooie opstap voor de 100km die volgend jaar weer gelopen wordt.

Dit jaar was de trail voor het eerst opgedeeld in 2 dagen, op zaterdag de 13 en de 27km, op zondag de 19, 33 en 65. Dit om alle lopers iets meer ruimte te geven op de trails, aangezien de Fantomes elk jaar een heel stuk populairder wordt en dat is zeker verdiend, wat een prachtig gebied is het.

Zondagmorgen om 7 uur stonden we dan ook weer met z'n allen aan de start, al veel bekenden gespot weer en ik stond zij aan zij met Dominique Pankow redelijk vooraan het startvak. Dominique had gisteren al de 27km gelopen en was daar heel knap 2e geworden. Ik hoopte vandaag alleen al dat ik hem een beetje mooi kon uitlopen, door mijn vorm zat een echt goede klassering er niet in, maar ik wou toch zeker mijn best gaan doen!

Bam! Het startschot werd gegeven door Wim en we vertrokken met alle lopers het asfalt op. Een klein stukje vlak en makkelijk lopen, die moet je even koesteren want dat zie je eigenlijk helemaal niet meer terug als je de eerste bocht om bent gegaan. Al snel begint het parkoers te stijgen en loopt het het bos in, daar stijgt het exponentieel verder en binnen een kilometer loop je tegen een steile helling aan te beuken. Al snel zette ik het daar op een powerwalk, je mag erna nog genoeg kilometers maken.

Ik kijk omhoog en zie daar een stuk of 8 man voor me lopen, 1 iemand loopt voluit naar boven en heeft al een beste afstand met het groepje van 4 achter hem. Die gaat zichzelf nog wel opblazen, ook valt op dat hij zonder vest/drinken en op normale schoentjes loopt, succes!
Bovenaan de bult staat mijn schoonfamilie en vriendin om iedereen aan te moedigen, even snel een kusje voor 'Good luck' en weer verder! Vanaf hier gaat het op en af, het klimmen wordt al snel weer zwaarder, maar ik kan op een best tempo blijven doorlopen.


Tot km10 blijven we wat op dezelfde posities lopen, met soms dezelfde mensen inhalen of erdoor ingehaald worden, de een is weer wat sterker in de klimmen de ander in de afdaling. Ik vlieg vandaag gelukkig lekker naar beneden, daar heb ik altijd ontzettend veel plezier in en daar kan je je hier echt helemaal mee uitleven!

Dan word ik ineens door Dominique ingehaald en hij blijft gelukkig een beetje hangen en we raken weer aan de praat. Hij heeft het moeilijk, nog spierpijn van gisteren en het wordt al een stuk warmer. Ik heb het moeilijk, vooral omdat ik weer wat te hard gestart ben, maar al pratend schieten de kilometers weer voorbij. Dat helpt toch echt een hele hoop die afleiding. We hebben er beide erg veel baat bij. Ook komen we Thomas Dunkerbeck overal en nergens tegen, hij loopt de volgende week de PTL bij de UTMB, 290km in alpien terrein. Maar vandaag ging hij even lekker wat lopen en foto's maken. We komen weer langs alle prachtige stukjes rond de Ourthe, de rotsachtige klim met de ketting, waarin je je bijna in de Alpen waant, de steile skihelling waar je je tussen de bomen moet verplaatsen om niet naar beneden te storten en het gave rots/wortelpad langs de Ourthe, prachtig!

Foto door Thomas Dunkerbeck.

Na 40km krijgen we het beide erg zwaar, de zon staat nu goed hard te shinen en onze drinkvoorraad is zo goed als leeg. Ik neem zelf nog het laatste slokje sportdrank en bied Dominique mijn laatste beetje water aan. De post zou hier nu toch bijna moeten zijn. Maar gelukkig komen we daar wat oud-atletiekmaatjes van Dominique tegen die ons wat extra te drinken geven. Dat was maar goed ook want de post kwamen we pas tegen op 45km. Wat kan dat dan lang duren als je er naar uitkijkt.



Even wat energie bijvullen en weer gaan! Het is nu echt een mentale strijd om te blijven lopen, gelukkig weet je ook dat het alleen maar langer duurt als je wandelt, dus dan ga je er maar weer voor. Weer een mooi stukje langs de Ourthe, het loopt behoorlijk schuin en veel wortels, dus ik zoek het wat gladdere modderpad op langs de rivier, flats, oei daar ging mijn voet, nog best diep die modder. Nog een stap verder, FLATS, weg been! Ik zak tot ver boven mijn knie in de modder en ik schrik me een hoedje. Gelukkig was Dominique nog steeds bij me die me er even uit kon trekken, maar dat kostte nog best wat kracht. Had ik in mijn eentje echt niet gered. Gelukkig konden we er beide om lachen en het was jammer dat we geen foto's gemaakt hadden.



Na 60km kwamen we dan eindelijk bij de laatste verzorgingspost, hier weer even goed wat energie aanvullen om de laatste klim, de muur van Maboge te tackelen. Dit is een klim van zo'n 160 meter hoog en ontzettend steil. Daar waren we dus wel even mee bezig. Allebei zaten we onderhand in ons eigen wereldje en er werd steeds minder gepraat. Stoempend omhoog, handen op de knieën en biddend dat de kramp uit de kuiten bleef. Gelukkig was dit het geval en konden we bovenop weer wat tempo gaan maken voor de laatste 4km die alleen nog maar afliep. Dominique had er toen ineens weer heel veel zin in en ik probeerde hem te volgen, maar door een kramp in mijn rug die op kwam zetten werd het me weer wat moeilijker gemaakt. Gewoon doorzetten, na de finish mag je rusten, kom op! Dominique wist me nog wat aan te sporen en samen doken we naar beneden richting de Ourthe, beneden aangekomen klonk er een groot gejuich van alle mensen die op de kant zaten en we wisten dat we het gingen redden.

Foto door Camiel Hirschberg.


Daniëlle en de rest van de familie waren er natuurlijk ook weer en ik moest Dominique van hen maar even keihard inhalen. Maar zoals het spreekwoord zegt; "Samen uit, samen thuis", vlogen we de laatste meters en samen de finish over! Gered! Wat was dat weer afzien, maar o zo mooi! Superblij!



Het was nog een mooie top 10 klassering en een tijd van 8 uur en 11 minuten. Sport-events had er weer een ontzettend gaaf maar superzwaar parkoers van gemaakt. Alle steile hellingen met mini-paadjes en brandnetels, wortels en rotsen werden uit de kast getrokken om ons een mooie dag te bezorgen. Daarna kan je in een heerlijk zonnetje nog lekker aan het water gaan zitten of stiekem nog even shoppen bij de stand van Scarabee samen met heel veel trailvrienden. Wat een mooi weekend is dit toch weer. De nasmaak van de Zugspitze behoorlijk uitgewist en nu weer vol goede moed op naar de volgende doelen! Maar volgend jaar zeker weer de Trail des Fantomes, maar dan de 100km!